28-12-06

la femme de fer

Mooi compliment gehad vandaag: vraagt een jonge Afrikaanse man mij hoe het komt dat ik op mijn leeftijd (49 is in zijn ogen stokoud) "une femme de fer" gebleven ben.

Een goede partner en veel humor, dat is mijn recept.

Ik wens het hem en jullie allemaal toe voor 2007.

20:06 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-06

kerstekindje

't Is kerstmis dus ik sta mezelf toe een beetje melig te worden.

Einde Oktober kwam het echtpaar P. uit Roemenië aan in het centrum. Mevrouw was hoogzwanger, ze dacht dat ze al negen maanden ver was. Bij de gynecoloog bleek dat ze een goeie acht maanden zwanger was en de baby stelde het goed. Mevrouw P. spreekt enkel een Roma-dialekt, alle gesprekken verlopen via haar man, zelf piepjong maar erg bezorgd om zijn vrouw. Mevrouw rookte de ene sigaret na de andere.

Op 11 november werd een jongetje geboren dat vlak na de geboorte een hartinfarct kreeg en gereanimeerd moest worden. Bleek dat de tricuspidalisklep het begeven had. Hij verbleef tot 26 december in het universitair ziekenhuis voor een openhartoperatie en is nu in het centrum.

Ik heb van een kraamkliniek een paar oude babybedjes gekregen die goed van pas komen als we van die kleine pukjes moeten opvangen.

Behalve een dekentje, dat bedje, een paar tweedehandskleedjes en een flessenverwarmer heeft die moeder niets voor dat kind. Toen ik gisteren voor hun komst uit het ziekenhuis de babyspullen naar de kamer ging brengen had ik het echt moeilijk. Als ik zie wat ik indertijd aan materiaal had toen mijn kinderen geboren werden...

Ik heb de mamma geleerd hoe ze een flessenverwarmer moet gebruiken, welke medicatie ze wanneer moet geven, en dat ze altijd bij ons mag komen indien er problemen zijn.

Eerlijk gezegd ben ik er niet gerust op, ik ga vanaf morgen tien dagen met vakantie en heb een zelfstandig verpleegster uit de buurt gevraagd om elke dag de wondverzorging te doen en de boel in de gaten te houden.

Dit kerstekindje is wel in een heel schraal bedje van stro terecht gekomen.

19:47 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-06

naar school!

Shamil, het gehandicapte tchetcheense jongetje van 8 van een paar blogs geleden is in het univ. ziekenhuis getest en is inderdaad een heel intelligent ventje dat echter nog nooit naar school is kunnen gaan. Ik heb hem ingeschreven in een gespecialiseerde school waar hij type IV onderwijs kan volgen. De vader kwam niet bij toen hij daar al het beschikbare materiaal zag, de man had de hele tijd tranen in de ogen.

Gisteren is Shamil dus voor het eerst in zijn veel te grote rolstoel naar school getrokken, en vandaag zag ik hem weer met een brede glimlach op de bus "stappen"; daar doe ik het voor!

21:35 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

empathie

Meneer J. is een jonge man die nu al meer dan een jaar bij ons is. Hij komt van ver: de eerste weken is hij meerdere malen op spoedgevallen beland met een overdosis en automutulatie. Nu funktioneert hij redelijk normaal, dankzij een goede psychiater en de tekenakademie die hij volgt.

Het is dus wel een man waarin we allemaal veel energie gestoken hebben.

Vandaag kwam hij op consultatie bij de dokter met een  sinusitis, hij was goed ziek.Hij moest bijna een uur op zijn beurt wachten. Hij was oprecht verontwaardigd: hoe durfden al die mensen ons lastig vallen, hij zag altijd dezelfde mensen die beroep deden op de dokter, dit kon toch niet, ze hadden geen idee hoeveel werk we hebben,hoe houden wij dat vol...

Zoveel empathie had ik niet verwacht, je ziet maar, soms krijg je respect terug op plaatsen waar je het niet verwacht.

21:23 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-06

oorlogsellende

Net als we denken dat het nu toch wel héél kalm aan het worden is in het centrum zijn er twee nieuwe tchetjeense families toegekomen. Enfin, families is een groot woord. Er is een dame van 32 met haar vijf kinderen waarvan de jongste 8 en de oudste 14 is. Spijtig voor haar hebben we haar de tweede dag van haar verblijf  samen met een dochter moeten laten opnemen in het ziekenhuis met tbc.

Haar man is in 2000 omgekomen samen met 1600(!) anderen op een mijnenveld. De russische kollega van me die vertaalde herinnert zich die slachtpartij nog goed. Na zijn overlijden is ze door de broer van haar man opgevangen, die had tbc.....Wij zorgen nu voor de opvang van de overblijvende kinderen, ze zijn niet veel gewoon, zijn blij met heel weinig, je ziet dat ze veel hebben moeten missen.

De andere "familie" is een man met een zoontje van 8 en een dochtertje van 9. Zijn vrouw en twee baby's zijn bij haar ouders in Tchetjenië. Hij werd door de russen meerdere malen opgepakt en zwaar gemarteld, de sporen zie je overal op zijn lichaam. de details bespaar ik je. Zijn broer werd vermoord. na maanden ondergerdoken te hebben geleefd in een kelder is hij kunnen vluchten. Zijn zoon is zwaar gehandicapt, loopt niet, heeft autistische trekken, maar is volgens mij wel intelligent. Toen er vandaag drie straaljagers nogal laag overvlogen verkrampte hij volledig. Volgens zijn vader was hij op zijn vierde verjaardag getuige van een raketaanval op een auto die voor hen reed. De raket werd afgevuurd vanuit een vliegtuig. Wij zien dit in James Bondfilms, dit mannetje moet dit in het echt verwerken.

Als ik dit neerpen dan lijken het zelfs voor mij overdreven verhalen, maar ik kan je verzekeren dat je na zeven jaar wel het onderscheid kan maken tussen de fake verhalen en de echte gruwel. Trouwens, deze mensen zien er zo breekbaar uit, dat kan je niet acteren.

We zullen maar weer ons best doen ze een menselijk onthaal te geven, tenslotte is dat normale menselijke kontakt de beste therapie.

 

 

20:47 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-09-06

heen en weer naar brussel

Het is nu al de achtste keer dat mevrouw C. met haar twee jonge kinderen naar vreemdelingenzaken moet om te horen of ze uitgewezen wordt naar Nederland waar ze de vorige vijf jaar verbleven heeft en waar haar twee kinderen geboren zijn. Vanuit Nederland zal ze hoogst waarschijnlijk uitgewezen worden naar haar land.

Het probleem is dat we haar telkens een doktersbriefje meegeven waarin we vragen de behandeling van het oudste kindje niet te onderbreken, hij doet zonder medikatie hevige astma aanvallen.

Op vreemdelingenzaken willen ze blijkbaar wachten totdat het kind deze aanvallen niet meer doet en veilig kan reizen, maar dan kunnen ze waarschijnlijk wachten totdat hij volwassen is.... en ondertussen mag deze familie zo ongeveer één keer in de week om vijf uur opstaan om zich om 8.30 aan te bieden in Brussel, met telkens de stress dat het deze keer menens is. Je zou voor minder een astmaaanval doen.

16:16 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-09-06

geld

Hoe langer de mensen in de centra blijven, hoe moeilijker het wordt ze voeling te laten houden met de dagdagelijkse realiteit.

Meneer L. uit Slovakije is een kettingroker, dat alleen kost hem minstens 10 euro per dag. Het zakgeld dat de mensen krijgen is 4 euro per volwassene per week , en door bij te klussen in het centrum ( schoonmaken,klusjesman of keukenhulp) kan daar nog wel wat bijkomen, maar zeker nooit genoeg om al die sigaretten te betalen. Vorige week wilde hij dat ik voor hem een afspraak maakte bij de tandarts om zijn tanden te laten schoonmaken, ze zien bruin van de nicotine. Toen ik hem zei dat we dit niet ten laste kunnen nemen, was hij kwaad...

 

Mevrouw D. is al drie jaar bij ons, heeft drie kinderen die in het dorpsschooltje naar school gaan en is zwanger van haar vierde, een vader is niet aanwezig, althans niet bij ons in het centrum.Ze werd erg nijdig toen ze hoorde dat we geen peperdure CD-rom wilde betalen die "studiehulp" beloofde, één of andere publiciteit zoals we die allemaal in de bus krijgen. Ze wilde niet geloven dat ik die ook niet kon en wilde betalen voor mijn kinderen. "Jij hebt werk en kan toch alles kopen wat je wil..."

 

Ik ben bang dat deze mensen het erg moeilijk krijgen eens ze het centrum moeten verlaten.

 

11:47 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-06

terug naar school

Wat zijn ze moedig, onze kleine gastjes die zoals alle kindjes van het dorp op 1 september naar school stapten.

Wat zijn ze moedig, want het is niet evident naar een school te gaan als je de taal die de juf spreekt nauwelijks begrijpt.

Wat zijn ze moedig om uitgedost in de laatste tchetcheense of armeense mode naar school te stappen, want mama vindt dat je er toch op je paasbest moet uitzien op die belangrijke eerste dag.

Wat zijn ze moedig om de schampere opmerkingen van de medeleerlingen, vooral in de hogere klassen, te moeten doorstaan en niet op de vuist te gaan.

Wat zijn ze moedig vlijtig te studeren, onwetend of ze morgen niet het land uitgewezen worden.

Hebben ze dan eens"buikpijn" in de loop van het schooljaar, bij mij kunnen ze terecht voor een briefje voor de juf, want mama kan dat meestal niet schrijven.

21:09 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-08-06

veranderingen

Te lang niets meer geschreven in deze blog, maar ik ben bang dat ik teveel in herhaling val.

We hebben de laatste weken nochtans keihard gewerkt, alle mensen die langer dan vier jaar in het centrum verblijven mogen naar een lokaal opvanginitiatief vertrekken, dat wil zeggen dat er voor hun asielprocedure niets veranderd, maar ze mogen in een privé huis gaan wonen, dat beheerd wordt door een O.C.M.W.

Ze mogen de gemeente niet kiezen, en zo kan het dat een Bulgaarse familie met vijf schoolgaande kinderen die al vijf jaar bij ons schoollopen, naar de andere kant van de taalgrens gestuurd wordt.

Als de mensen deze transfert weigeren, is er geen tweede kans,en alles moet beslist en uitgevoerd zijn in twee weken, je kan je de stress al voorstellen.

Er zijn in ons centrum een 25-tal personen die in aanmerking komen en de transfert geaccepteerd hebben. Voor ons als personeel betekent dit dat we op twee weken tijd veel van onze "anciens" zien verdwijnen. Natuurlijk juichen wij dat toe, maar we beseffen dat deze mensen nog geen stap verder staan met hun asielprocedure; verkopen we hen geen lucht?

Ik heb vanaf nu drie weken vakantie, als ik in September terug ga werken, zullen veel vertrouwde gezichten verdwenen zijn, veel kinderen die bij ons in het centrum geboren zijn, en waar ik toch een speciale band mee had zal ik niet meer zien. Zonder te willen dramatiseren, dit geeft een raar gevoel.

 

23:17 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-07-06

The constant gardener

Zojuist de film "The constant gardener" gezien op DVD.

Ik herken veel details in die film door de verhalen die de mensen uit Afrika me vertellen.

De film gaat over grote farmaceutische bedrijven die hun nieuw te lanceren medikamenten uittesten in Afrika onder het mom van humanitaire hulp.

Ik vrees dat ze niet zo ver naast de waarheid zitten met hun verhaal.

Waar ik het meest van walg is het feit dat alles (om-)koopbaar is, en dat macht een smerig beestje is, eens je het hebt geraak je er snel aan gewend en kan je er niet meer zonder.

 

Ik merk in het centrum dat er residenten zijn die het moeilijk kunnen geloven dat we er zijn om hen te helpen, dat we niets terug verwachten, behalve dan misschien hun respect;

Ik heb meerdere malen mensen bij me gehad die om een gunst kwamen vragen, bvb. een treinticket, met reden:"we kennen elkaar nu toch goed en je moet dit alleen voor mij doen ik zal er niemand iets over vertellen". Ik leg hen dan uit waarom ik dit niet kan en wil doen, dat dit favorietisme is en dat ze juist weggegaan zijn uit hun land om eerlijker behandeld te worden. Maar omkoping en voortrekkerij zit blijkbaar diep ingebakken in het systeem.

22:47 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |