08-08-08

Alweer die papieren.

Hoe belangrijk kunnen papieren zijn.

Meneer en mevrouw R. komen uit Burundi maar zijn van origine Rwandezen. Heel lieve mensen van rond de zestig. Mevrouw is heel slecht te been, meneer is diabetespatient en is erg ziek als hij bij ons aankomt. We hebben hem met spoed moeten hospitaliseren, hij doet een nierblokkage met alle gevolgen vandien.

Hun kinderen wonen in de USA. Ik vroeg hen waarom ze niet naar daar gevlogen zijn, het zou toch veel logischer zijn dan moederziel alleen naar België te komen. Dat kon echter niet, een visum voor de USA is blijkbaar veel moeilijker te krijgen dan eentje voor .......Frankrijk, want dat is het visum dat ze gekregen hebben bij gebrek aan Belgische ambassade. En dus moeten ze volgens de Schengenwet asiel aanvragen in Frankrijk. De enige mogelijkheid om in België te kunnen blijven, wat hun wens is, meneer kreeg zijn hele schoolopleiding van Belgische paters, is een regularisatie aanvragen omwille van medische redenen, maar in Frankrijk kunnen natuurlijk dezelfde zorgen als in België gegeven worden en dus zijn we terug bij af. Kunt u nog volgen?

Intussen ligt meneer zwaar ziek in bed en heeft mevrouw terecht maar één zorg: dat haar man beter wordt. Wij zullen nog maar eens creatief uit de hoek moeten komen om dit koppel een menselijke opvang te geven.

20:28 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mijn complimenten voor het schrijven van deze blog!
Zelf ben ik 52 en mijn grootouders zijn Italianen die zich als 20 jarigen in Belgie op de "buiten" hebben gevestigd. Uit de verhalen die mijn grootvader en mijn vader vertelde weet ik hoe moeilijk ze het hebben gehad. In die tijd waren Italianen er ook alleen maar om het vuile werk te doen dat de belgen niet wilden doen.
tot drie maal toe is mijn peter in die tijd terug naar Padua gemoeten om dat hij geen verblijfvergunning kreeg.
Mijn grootouders en hun kinderen waaronder mijn vader, hebben zwarte sneeuw gezien.
Als ik deze blog lees, dan ben ik blij dat er tenminste iemand is die zoveel leed aanklaagt, maar ook intens triest omdat het nu nog veel erger is voor de asielzoekers dan vroeger.
Dank je om deze blog te schrijven!
dank je om met zoveel hart klaar te staan voor je mensen die het verschrikkelijk moeilijk hebben.

Gepost door: stien | 11-08-08

De commentaren zijn gesloten.