26-05-07

doce far niente

Het centrum was vuil, zo vuil dat we met het personeel een grote voorjaarsschoonmaak georganiseerd hebben.Elk van ons nam een deel van het gebouw voor zijn rekening; de residenten konden vrijwillig meedoen. Van de 105 bewoners hebben er 12 meegeholpen, de rest keek met grote ogen of was in geen velden of wegen te bekennen. De eerste die bij me binnenkomt en zegt dat hij zich verveeld duw ik een dweil in zijn handen…Vorige week hebben we toevallig veel bezoek gekregen van ex-residenten. Wat me opvalt is te zien dat de meesten werk gevonden hebben. Er is een dame die nu al vier jaar in een frituur werkt. Een man heeft dank zij de opleiding fietsreparateur die hij in het centrum volgde werk gevonden heeft in een fietsatelier; er zijn twee dames die hun opleiding als verpleegster overgedaan hebben en werken, één is zelfs afdelingshoofd in een bejaardentehuis.Eén van onze jonge Afrikaanse branieschoppers werkt op de groendienst van zijn gemeente en dat bevalt hem goed.Het moeilijkste hebben het de mensen met een hogere opleiding, zoals artsen, advocaten en journalisten die de taal niet goed beheersen en hun diploma niet gehomologeerd krijgen. Ik ken twee artsen die een verpleegopleiding volgen omdat dat sneller gaat en garantie op werk geeft, maar hun motivatie is niet ideaal.Het doet deugd als je merkt dat de mensen het centrum niet vergeten zijn, het werkt motiverend, en motivatie is iets dat we momenteel goed kunnen gebruiken, bij momenten stel ik mijn werk toch serieus in vraag…

11:50 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-07

toekomst?

Ik kan niet geloven dat het al 10 mei is, er zijn zoveel families uit het centrum vertrokken de laatse twee maanden dat ik de draad een beetje kwijt ben. Eindelijk is er van hogerhand het besluit genomen om mensen die een bepaalde periode in de opvangcentra verblijven de kans te geven naar een lokaal opvanginitiatief te vertrekken; daar hebben ze meer privacy en betere huisvesting. Natuurlijk betekent dat niet dat ze ook een verblijfsvergunning krijgen. En daar wringt bij sommigen het schoentje: er zijn mensen die zo bang zijn uitgewezen te worden dat ze verkiezen om na zes(!) jaar in ons centrum te blijven en geen gebruik te maken van deze regeling. Hoe bang moet je dan zijn?

Ik ben de eerste om te zeggen dat ons Belgisch asielbeleid incoherent is, maar wat te denken van het volgende verhaal:

De familie R. (ouders en vier kinderen) zijn Albanese Kosovaren; ze hebben de laatse 15 -vijftien- jaar in Duitsland gewoond waar de kinderen met succes school liepen. De vader werd steeds een werkvergunning geweigerd. De middelste zoon van 14 is doof van bij de geboorte en had in het Duits leren liplezen. Vorig jaar ruimde duitsland zijn illegalen op en werden ze op een vliegtuig naar Kosovo gezet; daar wachtte hen niet veel goeds, de vrouw werd in haar geboortedorp verkracht, de vendetta heerst er nog steeds.

Ze vluchtten naar België waar hun asielaanvraag nog lopende is.

Het oudste meisje van 16 deed een merkwaardige uitspraak die echter al haar verdriet om het onrecht goed weergeeft.

"Weet je, mevrouw, ik heb er spijt van dat ik in Duitsland geen winkeldiefstal of iets anders buiten de wet gedaan heb, dan had ik de behandeling als een crimineel die ze me daar gegeven hebben tenminste verdient."

Daar word ik dus koud van, hoe kan je zo een kind nog motiveren iets te maken van haar leven?

21:18 Gepost door April in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |