27-12-05

't is vol in de herberg

’t Zit vol in de herberg, vreemdelingenzaken krijgt zijn zalen niet leeg, alle vluchtelingen die toekomen kunnen niet opgevangen worden in de centra wegens overvol. Blijkbaar geen reden voor landsverdediging om lege kazernes open te stellen, en de Brusselse nachtopvang zit met dit barre weer ook nokvol. Dus slapen er gezinnen op straat. Wij hebben morgen 1 armzalig bed vrij.

Mevrouw T.  is vorige week bij ons gekomen met haar eenjarig zoontje. Ze komt uit Mali. Ze spreekt een beetje Frans, en kwam vandaag bij mij om babymelk te vragen. Haar zoontje kan net lopen, maar behalve plastieken watersandaaltjes heeft hij geen schoentjes. Dat is in ons centrum een eeuwig probleem, kleding krijgen we in voldoende hoeveelheden, en van goede kwaliteit, maar schoenen zijn een schaars product. Kleine Toure zal het nog even met zijn watersandaaltjes moeten doen, totdat we weer een goede ziel vinden die kinderschoentjes in goede staat schenkt; weet je dat de champagne bitter smaakt als je daaraan denkt?

Wel fijn zijn de nieuwjaarswensen die ex-bewoners (legaal of illegaal) ons toesturen, vandaag heb ik er zelfs een gehad geschreven door een Franstalige Afrikaan in een meer dan behoorlijk Nederlands, hij had al vier maanden les gehad en had werk gevonden in een museum. Knap toch, en dat waarschijnlijk ook op geen al te beste schoenen.

Aan iedereen die deze blog af en toe leest: bedankt voor jullie reacties , ik wens jullie een  prachtig 2006 !

 



19:56 Gepost door April | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-12-05

opgejaagd wild

Opgejaagd wild, zo voelen de uitgeprocedeerde asielzoekers zich deze dagen.

Ook de mensen die nog “legaal” in België verblijven omdat hun beroep bij de Raad van State nog lopende is , maar geen documenten hebben om dit aan te tonen omdat de  regering deze niet voorziet, zijn doodsbang het centrum buiten te gaan zonder een papier van ons dat ze in het centrum verblijven en de toelating hebben een aantal nachten buiten het centrum door te brengen, bij ons zijn er dat 6,  zes per maand ! Met de berichtgeving over controles van illegalen op de trams, gisteren breed in het nieuws, wordt hun angst enkel groter.

Ik heb weinig moeite als mensen terug naar landen als Slowakije of Bulgarije gestuurd worden na een fatsoenlijke asielprocedure, maar leg me eens uit hoe je mensen terug stuurt naar Iran of Irak, naar Liberia of Djibouti. Je kan dat toch bezwaarlijk veilige landen noemen?

Dat deze mensen dan kiezen voor een marginaal bestaan in een anonieme grootstad, weten onze politici toch ook. Het erge is dat niemand echt een oplossing heeft, ook ik niet, en de politieke wil tot het vinden van die oplossing is er in heel Europa niet.

Gisterenavond is H, een Christelijke Iranees die een negatieve beslissing kreeg van de Raad van State na een procedure van 2.5 jaar afscheid komen nemen . Hij zou terug naar Iran moeten, maar wil dit niet. Illegaal worden ziet hij niet zitten, dus ging hij vandaag zonder nieuwe elementen een nieuwe asielaanvraag doen, we zullen morgen wel zien of hij terug bij ons mag komen, of  naar een gesloten centrum moet in afwachting van zijn uitwijzing. Hij kende het risico. Of je wil of niet, je leeft met de man mee, maar bent zo machteloos, tenslotte leef je dag in dag uit met deze mensen samen.


16:15 Gepost door April | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-12-05

Afscheid ...of niet.

Ik ben onverdraagzaam, een eigenschap die ik bij anderen haat, dus…

Bij het aardappelen schillen deze avond hoor ik op T.V.  bij  “De rode loper” dat Colin Farrell naar een ontwenningscentrum moet. Ocharme, kan hij niet een maandje bij ons meedraaien, hij leert misschien terug te appreciëren wat hij heeft. Trouwens van dat hele zoete “samen” gevoel van TV1 krijg ik het op mijn heupen, “samen” met wie ?

Vandaag zijn André en meneer K. afscheid komen nemen, ze verkiezen in Brussel te gaan wonen, zonder papieren, zonder inkomen. André heeft in zijn land vijf kinderen, allemaal meisjes. Meneer K. heeft een universitaire opleiding, niet veel waard dus op het zwartwerkcircuit.

De familie T. uit Armenië is deze nacht vertrokken naar de broer van meneer in Spanje. Ze woonden bijna drie jaar in ons centrum. Mevrouw kreeg na negen miskramen een dochtertje op haar tweeënveertigste. Het kreeg mijn naam. Ik ben blij dat ze een oplossing gevonden hebben, maar triest dat ze ’s nachts vertrokken , zo beperken ze de schaamte van het vertrek. Voor deze mensen was de afwijzing van hun asiel een afwijzing van hun persoon, van heel hun eigenheid.

We hebben een bende jonge Irakezen in het centrum die ik graag samen met Colin Farrell naar dat ontwenningscentrum zou  sturen, die mannen zitten een  cirkel van gebruiken om te vergeten, ik voel me daar totaal machteloos bij, we hebben geen middelen, noch de opleiding om hen te helpen.

Ik ga nog eens naar TV1 kijken, misschien helpt dat “samen” gevoel toch.



20:56 Gepost door April | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |