31-10-05

rare mensen, die Belgen III

De nachtwaker had vandaag een mooi verhaal.
Meneer C uit Liberia had deze nacht een egel gevangen. Hij kwam vragen of de nachtwaker wist hoe je die klaar kan maken.
De nachtwaker suggereerde hem te plukken als een kip...en er soep van te maken.
Toen meneer C. dit au sérieux nam vertelde hij hem dat je egels niet eet, dat hij hem best vrij kon laten;
Rare mensen , die Belgen...
 
 

16:31 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-05

odyssee uit Tchaad

Mevrouw D. komt uit Tchaad. Ze is er in 2003 opgepakt door de plaatselijke "politie" toen ze uit de kerk kwam. Mevrouw D. is christen, en dat wordt in haar streek door de moslims niet geappricieerd. Ze werd meegenomen naar een afgelegen plaats in een auto en werd door de soldaten "gekeurd" Haar borsten werden te dik bevonden, en werden platgedrukt met de wapenstokken. Voor verkrachting was er geen ruimte in de auto. Tot haar grote geluk kwam de auto vast te zitten in de modder en kon ze ontsnappen toen ze haar vroegen de auto uit het slijk te duwen. Ze durfde niet terug naar huis want ze hadden haar papieren genomen. Ze stak de grens over naar Nigeria. Ze doorkruiste gans Nigeria en kwam op een schip naar Marocco terecht. Ze betaalde de overtocht met werk, ook prostitutie. In Marocco nam ze via een nieuwe "passeur" een kleinere boot naar Marseille. Daar bleef ze weer drie maanden en werkte tot ze voldoende geld had om verder te reizen. Haar doel was het UNHCR in Brussel, want ze had gehoord dat die vluchtelingen opvingen. In Brussel werd ze door de politie opgepakt, die haar de details vroeg over haar vluchtroute en over haar passeur. Ze willen het netwerk dat haar naar hier bracht oprollen; maar Mevr. D. weigert iets los te laten, volgens haar kom je zonder die passeurs het land niet uit, en zijn zij het die haar leven redden, ook al moest ze zich hiervoor bij tijd en wijlen prostitueren.
Uiteindelijk verwees men haar naar vreemdelingenzaken en kwam ze bij ons terecht.
Ik krijg het moeilijk als ik die verhalen hoor, en zeker als ik dan de fysieke letsels zie die het verhaal staven, akelig.


16:29 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-10-05

kinderverdriet

Ik kan er steeds minder tegen, tegen kinderverdriet. Vandaag kwam een vader op consultatie met zijn zoontje van acht. Het kind had maagklachten (! ) net zoals zijn vader. Ik word zo kwaad als ik kinderen zie die het jarenlange verblijf, in dit geval bijna vier jaar, van hun ouders in het centrum moeten bekopen met psychosomatische klachten; Vader is een doodbrave man, die al het technische werk in het centrum ter harte neemt als de vaste werkman afwezig is, de moeder is een dame die alles zodanig goed wil doen , dat ze regelmatig zware migraineaanvallen doet.
Dat zo een jong kind, dat de helft van zijn leven in een asielzoekerscentrum doorbracht, hieronder psychisch breekt, mag ons niet verbazen. Ik weet dat ik de zaken niet in het juiste perspektief zie, maar ik kan wrang lachen als er weer eens de "dag van het kind"  gehouden wordt, of als er gesproken wordt over de rechten van het kind. Dan toch de rechten van bepaalde kinderen, vluchtelingenkinderen zijn blijkbaar tweederangskinderen..... waar zijn hun rechten?????  Sorry voor de tirade, maar dit moest van mijn hart.

19:26 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-05

 Kou

Meneer D. uit Guinée zit in mijn wachtzaal met een dun T-shirtje, in bermuda en op blote voeten in teenslippers.
Ik vraag hem of hij geen trui heeft, want zo warm is het tenslotte niet meer, sokken zouden ook geen overbodige luxe zijn, en als we dan toch bezig zijn misschien een jeans in plaats van een bermuda?
 Hij zegt dat hij wel warme kleren heeft maar ze nog niet wil aantrekken want hij heeft gehoord dat het nog veel kouder wordt en daar wil hij zich op voorbereiden door nu te leren kou te lijden.

20:06 Gepost door April | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-10-05

zes jaar

Vandaag werk ik zes jaar in het centrum! En dan te weten dat ik begonnen ben voor een vervanging van een zieke collega, als vrijwilligster, om het centrum uit de nood te helpen.
Ik ben zelf verbaasd dat ik het zo lang volgehouden heb.
Hoeveel mensen heb ik in die zes jaar niet zien defileren, hoeveel nationaliteiten, hoeveel verhalen.
Ik ben een deel van mijn idealisme kwijt geraakt, maar vreemd genoeg is er een respekt  in de plaats gekomen voor al die moedige mensen die niet bij de pakken blijven zitten en een beter, ander leven zoeken in een vreemd land, wat hun motieven ook mogen zijn.
Ik heb ook aan den lijve ondervonden wat onverdraagzaamheid betekent, in sommige kringen ben ik bang te zeggen waar ik werk, dat was nog het meest chockerende in die zes jaar.
De reakties die jullie mij geven op mijn blog doen mij elke keer weer verdomde veel deugd.
Dank hiervoor!

18:09 Gepost door April | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |