25-03-05

lentekriebels

Meneer B heeft een groot probleem: hevige pijn in zijn lendenen. ik schrijf hem in voor de consultatie bij de dokter. Die kan niets vinden behalve spierpijnen.
Dan komt meneer B met de oplossing voor zijn probleem: hem helpen een tweede en zelfs een derde vrouw te vinden, want bij zijn echtgenote kunnen " zijn sappen niet voldoende vloeien..."
 
We hebben hem aangeraden er toch eens over na te denken zijn vrouw wat te verwennen, een bloemetje geven helpt vaak beter dan te dreigen met een nieuwe vrouw om de " sappen " te mogen laten vloeien.

20:55 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-05

Meneer E

Meneer E. heeft vandaag een positief antwoord gekregen op zijn asielaanvraag. Hij is 48, Kongolees.  Zijn vrouw en kinderen zijn nog in Afrika wegens niet genoeg geld om de reis en papieren te betalen. Meneer E. wil een opleiding volgen om schoonmaker te worden in een ziekenhuis. Ik weet niet of er überhaupt wel zo’n opleiding bestaat, maar zijn eerste keuze als woonplaats Oostende vond ik gezien zijn kennis van het Nederlands(nihil) niet zo voor de hand liggend. Uiteindelijk koos hij voor Luik.

Er is echter nog een probleem: meneer E. heeft is HIV positief en heeft een vergroot hart dat decompenseert. Hiervoor krijgt hij sedert kort een behandeling en voelt zich stukken beter. Hij is echter doodsbang dat ook zijn vrouw en kinderen de ziekte via hem opgelopen hebben, hij wil ze niet naar een dispensarium in Kongo sturen  voor depistage, want ze hebben toch de mogelijkheid niet om de nodige medicatie te kopen moesten ze besmet zijn.

Ze naar België laten overkomen kan pas legaal als hij zijn statuut krijgt, wat nog enkele jaren kan duren…..

Meneer E. legt zich bij gebrek aan keuze bij deze situatie neer, maar je merkt elke dag dat stille verdriet, die frustratie die hij niet durft te uiten, want België geeft hem nu al zo veel.

Voor al die mensen die zeggen dat al die vluchtelingen dikke profiteurs zijn die niet beseffen wat we hen geven, maak kennis met mensen zoals meneer E. ….

 

 

Vorig jaar woonde de Koerdische familie S. in ons centrum. Zoon S. was een gezellige dikkerd, echt een moederskindje van 19. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik vorige zondag in La Roche mijn pita geserveerd door zoon S. Hij heeft gesmaakt….





20:41 Gepost door April | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-03-05

zwartkijken

Ik voel me eindelijk in staat om nog eens aan mijn blog te werken, de griep had me te pakken..;

 

Vandaag met een paar dames naar de gynaecoloog gegaan, het is vreselijk te zien hoe vrouwen nog altijd besneden worden en dichtgenaaid, en dat alles uit traditie, zelfs vrouwen die naar de universiteit gingen vertellen dat ze weinig keuze hebben in het al dan niet besnijden van hun kinderen, zo groot is de sociale druk.

 

Wat hebben wij westerse vrouwen het goed.

Alhoewel, ik moet vaak uitleggen aan de dames in het centrum dat ik werk omdat ik dat graag doe, en dat mijn man en kinderen hier achter staan. Zij vinden het ontoelaatbaar dat een moeder full-time werkt, en nog minder evident dat mijn man me helpt met koken en het huishouden, ze begrijpen niet dat hij dat allemaal accepteert.

Soms praten we over contraceptie, als ik begin over sterilisatie bij de man wordt er ongelovig gereageerd en erna heel hard gelachen, dit is in hun ogen science-fiction.

 

Ik hou het meestal dus maar bij het promoten van het goede oude condoom, en zelfs dan zijn er mannen die me antwoorden dat ze hun snoep niet verpakt opeten …

 

We kregen vandaag een nieuwe familie Rome-zigeuners, die mensen hebben 14 (veertien) jaar in Duitsland gewoond, en werden nu uitgewezen. Je vraagt je af wat ze van België verwachten, maar ook waar deze mensen naar toe moeten, dit is pure wanhoop, en veel antwoorden hebben wij hier niet op.

We hebben trouwens steeds meer mensen die enkel nog wachten op een beslissing van de raad van state, die in  99% van de gevallen negatief zal zijn, en deze mensen weten dat, maar zien geen uitweg, ze weten niet waar naartoe.

De asielprocedure duurt veel te lang, er zijn teveel achterpoortjes waar de advocaten en de asielzoekers gretig gebruik van maken , maar waardoor ze verder en verder vervreemden van hun familie en land van herkomst; een duidelijke, serieuze maar korte procedure zou veel oplossen. Maar ja, wij zijn maar veldwerkers, ik heb de indruk dat wij enkel dienen om de centra te laten draaien, om ervoor te zorgen dat er geen al te schokkende feiten in de pers te komen…;




20:50 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-05

babyconsultatie

Deze morgen hebben we babyconsultatie gedaan; een twintigtal kindjes tussen de 0 en drie jaar. Je mag er niet teveel bij stilstaan wat deze kleintjes meemaakten  en nog zullen meemaken, over rechten van het kind gesproken…

We hebben peuters die in het centrum geboren zijn en er nu naar de eerste kleuterklas gaan, die hebben in hun korte leven nog niets anders gekend dan de omgeving van het centrum, ouders in stress, als het al gaat om de twee ouders, we zien veel alleenstaande vrouwen.

 

Ik loop vaak langs in het kleuterklasje van het centrum, daar haal je de getraumatiseerde kleuters er zo uit, de kleine tchetjeentjes die  op een conflict met klasgenootjes enkel reageren met geweld, of het kleine Congolese mannetje dat zich superverantwoordelijk voelt voor iedereen, want het heeft de rol van de afwezige  papa overgenomen.

 

Meestal zien we deze kinderen na een paar maanden weer echt kind worden, gelukkig. De regelmaat van het schoolleven is voor hen een stabiliteit, in de vakantieperiodes zijn er elke ochtend kindjes die toch naar school komen en zwaar verontwaardigd zijn als hun juf er niet blijkt te zijn.

 

Ik ben toch blij dat de babyconsultatie weer voor een paar weken achter de rug is, er zijn dingen die ik liever doe dan prikken geven…..



21:55 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-05

Hondje

Ik reed met een Afrikaanse man naar het ziekenhuis. Onderweg zagen we een nogal deftige heer met een zwart poedeltje aan de leiband. Het poedeltje droeg een rood gebreid jasje. De Afrikaan vroeg me of dit normaal was, een hond een jasje aantrekken.

Hij heeft de hele verdere weg zitten grinniken...

 



22:00 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-05

Marie

Marie

 

Bloedmooi was ze, Marie.

Ze kwam hoogzwanger in het vluchtelingencentrum aan, vergezeld van haar dochtertje van 5. Ze sprak Kini-ruandais en enkele woorden Frans.

Communiceren was heel moeilijk, bijna alleen mogelijk via een tolk. De eerste kontakten op de medische dienst gingen dan ook over het verloop van de zwangerschap en hun medische voorgeschiedenis. Marie was erg gesloten, ging nooit in op details.

Na enkele weken kwam ze alleen naar me toe, zonder tolk.

Haar vraag bevestigde mijn vermoeden dat ik te maken had met een zwaar getraumatiseerde vrouw.

Ze wilde weten of haar baby’tje “ besmet”  kon zijn door haar verkrachters; toen ze zes maanden zwanger was werd ze door meerdere soldaten gemolesteerd en verkracht, haar man was toen al verdwenen, zij was met haar drie kinderen op de vlucht.

De kleinste kinderen heeft ze bij kennissen achtergelaten, ze had geen geld om voor iedereen de reis naar België te betalen aan de “ passeur “.

Puur medisch gezien kon ik haar geruststellen, er werd geen besmetting gevonden in haar bloed.

Psychisch was deze vrouw echter zwaar ziek, haar relatie met haar dochter was zeer koel, zonder affectie, ze was erg passief.

Mijn poging om haar op consultatie bij een psycholoog te krijgen werd ondersteund door haar advocaat die een “bewijs” nodig had van psychisch lijden, om tegen de eerste negatieve beslissing in beroep te kunnen gaan.

Je kan je de vraag stellen op welke basis vreemdelingenzaken een negatieve beslissing kan nemen na een interview bij iemand die haar eerste dag in België geacht wordt al haar leed op tafel te gooien bij een wildvreemde, niet wetende dat dit interview de basis is van het al dan niet erkend worden als vluchtelinge…..

Het verhaal van Marie blijft triest.

Het baby’tje werd geboren, grote zus gaat naar de kleuterschool, leert de juf te vertrouwen en voelt zich merkbaar beter in haar vel. Enkele maanden gaan voorbij. Marie is geen zorgzame moeder, het baby’tje groeit niet goed, wordt gehospitaliseerd.

Met veel ondersteuning van de hele equipe van het centrum is het kindje na 15 maanden eindelijk een vrolijke baby, die kan lopen en voluit lachen.

Dan krijgt Marie bericht uit Ruanda dat een van haar achtergebleven kinderen zwaar ziek is en er geld nodig is voor de verzorging; geld dat Marie niet heeft.

Het laten overbrengen van de kinderen naar België kan niet, want Marie heeft geen statuut in België.

Op een goede morgen is ze vertrokken, de kamer is leeg.

Er was geen afscheid, alle medische documenten liggen nog bij mij, we weten haar huidig adres niet. Is ze in Brussel ondergedoken om te kunnen “werken”?

In welk milieu leven de kinderen nu ?

Dossier geklasseerd, volgende patiënt…. 




18:27 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-05

vrijdag; eerste bericht...

Alleen al het feit dat ik me afvraag of een blog beginnen over mijn werk als verpleegkundige in een vluchtelingencentrum überhaupt wel kan, zegt veel over de reacties die ik krijg als ik tegen vreemden zeg waar ik werk. Je hoort ze denken "kan je niets beters vinden, er is toch keuze genoeg in de ziekenhuizen"

Wel, ik vind dat dit werk de " betere" keuze is, ik wil hier niemand overtuigen zijn mening over asielzoekers te herzien, we leven gelukkig in een vrij land, maar mijn verhalen over het wel en wee van deze mensen kunnen misschien  een andere kijk geven op hun situatie.

Uiteraard zullen de namen en identificatiegegevens gewijzigd worden om de anonimiteit van de mensen te waarborgen, maar de verhalen zijn authentiek.

 

 

Vorige maand is er een baby’tje geboren; een schattig zwart meisje; Hier houdt het  gelukkige verhaal op: mamma is seropositief en weet niet of het kindje van haar man of van haar verkrachters is. Het kindje krijgt vanaf de geboorte retrovir, een aids-remmer.

Het kleine broertje van 14 maanden is gelukkig niet besmet...

In Burundi is de vader met nog twee kleine zusjes ergens op de vlucht, van hen hebben we geen nieuws.

Gelukkig speelt de Afrikaanse solidariteit een grote rol, ook in het centrum. Het woord aids is taboe, maar de vrouwen spreken wel openlijk over verkrachting, over de angst voor losgeslagen (kind)soldaten. Geloof het of niet, maar we lachen samen wat af.

 

Een nieuwe meneer uit Togo vindt ons maar gekken, om bij -14°C  en een stapel sneeuw uit ons huis te komen. Hij had in Togo wel foto's van sneeuw gezien, maar de kou is er teveel aan. En als de zon dan al schijnt geeft ze geen warmte... ik heb hem beterschap beloofd.

 

Morgen vrij weekend, lekker lang uitslapen ...





23:30 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |