05-03-05

Marie

Marie

 

Bloedmooi was ze, Marie.

Ze kwam hoogzwanger in het vluchtelingencentrum aan, vergezeld van haar dochtertje van 5. Ze sprak Kini-ruandais en enkele woorden Frans.

Communiceren was heel moeilijk, bijna alleen mogelijk via een tolk. De eerste kontakten op de medische dienst gingen dan ook over het verloop van de zwangerschap en hun medische voorgeschiedenis. Marie was erg gesloten, ging nooit in op details.

Na enkele weken kwam ze alleen naar me toe, zonder tolk.

Haar vraag bevestigde mijn vermoeden dat ik te maken had met een zwaar getraumatiseerde vrouw.

Ze wilde weten of haar baby’tje “ besmet”  kon zijn door haar verkrachters; toen ze zes maanden zwanger was werd ze door meerdere soldaten gemolesteerd en verkracht, haar man was toen al verdwenen, zij was met haar drie kinderen op de vlucht.

De kleinste kinderen heeft ze bij kennissen achtergelaten, ze had geen geld om voor iedereen de reis naar België te betalen aan de “ passeur “.

Puur medisch gezien kon ik haar geruststellen, er werd geen besmetting gevonden in haar bloed.

Psychisch was deze vrouw echter zwaar ziek, haar relatie met haar dochter was zeer koel, zonder affectie, ze was erg passief.

Mijn poging om haar op consultatie bij een psycholoog te krijgen werd ondersteund door haar advocaat die een “bewijs” nodig had van psychisch lijden, om tegen de eerste negatieve beslissing in beroep te kunnen gaan.

Je kan je de vraag stellen op welke basis vreemdelingenzaken een negatieve beslissing kan nemen na een interview bij iemand die haar eerste dag in België geacht wordt al haar leed op tafel te gooien bij een wildvreemde, niet wetende dat dit interview de basis is van het al dan niet erkend worden als vluchtelinge…..

Het verhaal van Marie blijft triest.

Het baby’tje werd geboren, grote zus gaat naar de kleuterschool, leert de juf te vertrouwen en voelt zich merkbaar beter in haar vel. Enkele maanden gaan voorbij. Marie is geen zorgzame moeder, het baby’tje groeit niet goed, wordt gehospitaliseerd.

Met veel ondersteuning van de hele equipe van het centrum is het kindje na 15 maanden eindelijk een vrolijke baby, die kan lopen en voluit lachen.

Dan krijgt Marie bericht uit Ruanda dat een van haar achtergebleven kinderen zwaar ziek is en er geld nodig is voor de verzorging; geld dat Marie niet heeft.

Het laten overbrengen van de kinderen naar België kan niet, want Marie heeft geen statuut in België.

Op een goede morgen is ze vertrokken, de kamer is leeg.

Er was geen afscheid, alle medische documenten liggen nog bij mij, we weten haar huidig adres niet. Is ze in Brussel ondergedoken om te kunnen “werken”?

In welk milieu leven de kinderen nu ?

Dossier geklasseerd, volgende patiënt…. 




18:27 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.