04-03-05

vrijdag; eerste bericht...

Alleen al het feit dat ik me afvraag of een blog beginnen over mijn werk als verpleegkundige in een vluchtelingencentrum überhaupt wel kan, zegt veel over de reacties die ik krijg als ik tegen vreemden zeg waar ik werk. Je hoort ze denken "kan je niets beters vinden, er is toch keuze genoeg in de ziekenhuizen"

Wel, ik vind dat dit werk de " betere" keuze is, ik wil hier niemand overtuigen zijn mening over asielzoekers te herzien, we leven gelukkig in een vrij land, maar mijn verhalen over het wel en wee van deze mensen kunnen misschien  een andere kijk geven op hun situatie.

Uiteraard zullen de namen en identificatiegegevens gewijzigd worden om de anonimiteit van de mensen te waarborgen, maar de verhalen zijn authentiek.

 

 

Vorige maand is er een baby’tje geboren; een schattig zwart meisje; Hier houdt het  gelukkige verhaal op: mamma is seropositief en weet niet of het kindje van haar man of van haar verkrachters is. Het kindje krijgt vanaf de geboorte retrovir, een aids-remmer.

Het kleine broertje van 14 maanden is gelukkig niet besmet...

In Burundi is de vader met nog twee kleine zusjes ergens op de vlucht, van hen hebben we geen nieuws.

Gelukkig speelt de Afrikaanse solidariteit een grote rol, ook in het centrum. Het woord aids is taboe, maar de vrouwen spreken wel openlijk over verkrachting, over de angst voor losgeslagen (kind)soldaten. Geloof het of niet, maar we lachen samen wat af.

 

Een nieuwe meneer uit Togo vindt ons maar gekken, om bij -14°C  en een stapel sneeuw uit ons huis te komen. Hij had in Togo wel foto's van sneeuw gezien, maar de kou is er teveel aan. En als de zon dan al schijnt geeft ze geen warmte... ik heb hem beterschap beloofd.

 

Morgen vrij weekend, lekker lang uitslapen ...





23:30 Gepost door April | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.